Handleiding: Puber

Handleiding: Puber

Nee sorry, die handleiding hebben we helaas niet. Was het maar zo makkelijk hè? 

Het is best wennen wanneer je lieve knutselende prinsesje of je kleine stoere riddertje ineens verandert in een slungelige puber die het liefst zo min mogelijk met jou te maken heeft. Maar die ondertussen wel je huis gebruikt als hotel. Vaak ontstaan er ruzies over de kleinste dingen en heb je het gevoel continu op eieren te moeten lopen om de boel niet te laten ontploffen.

Ondanks dat er geen handleiding is, zijn er natuurlijk wel een aantal dingen die je kunnen helpen.

Begrip tonen

Het is moeilijk om begripvol te zijn wanneer je kind chips wil eten als ontbijt, een onderbroek gerust 3 dagen achter elkaar aan heeft, overal rommel laat slingeren en dan boos wordt als je vraagt het op te ruimen. Toch is het goed te beseffen dat jouw kind op dit moment compleet andere prioriteiten heeft dan jij. Het puberbrein werkt letterlijk anders dan dat van een volwassene en is niet tot nauwelijks bezig met het inschatten van risico’s of consequenties op de lange termijn. Begrip tonen wil trouwens niet zeggen dat je alles maar goed moet vinden, maar wel dat je je kind ruimte geeft om zichzelf te zijn in deze fase. 

Vrijheid geven

Je puber is inmiddels op een leeftijd dat het heel veel zelf kan. Het is dus prima om je kind het vertrouwen en de vrijheid te geven om zelfstandig eropuit te gaan. En natuurlijk zal het dan dingen doen waar jij niet echt gelukkig van wordt, maar dat hoort erbij. Puberteit betekent loskomen van je ouders. Je kind zoekt daarom actief naar manieren om anders te zijn dan jij.

LET OP: vrijheid geven betekent niet ‘volledig loslaten’! Deze fout wordt veel gemaakt. ‘Hij/zij luistert toch niet, dus dan moet hij/zij het zelf maar uitzoeken.’ Misschien wel meer dan ooit heeft je puber je nodig voor bevestiging en advies. Je moet er dus nog steeds zijn, alleen nu wat meer op afstand en op aanvraag.

Duidelijke grenzen stellen

Ondanks het begrip en de vrijheid die pubers nodig hebben, is het natuurlijk nog steeds belangrijk dat er duidelijke grenzen zijn. En dat er consequenties hangen aan het overschrijden van die grenzen. Het is goed als jullie samen afspreken wat de regels in huis zijn en welke consequenties het overschrijden daarvan heeft. Hiermee geef je je kind inspraak in de manier waarop jullie met elkaar omgaan en geef je het ook zelf de verantwoordelijkheid hier op de juiste manier mee om te gaan. Wordt een regel gebroken, dan hoef je niet eindeloos een discussie aan te gaan; de regel was vooraf duidelijk en de consequentie ook. Uitvoeren en verder gaan. 

Choose your battles

In het verlengde van de bovengenoemde punten is het ook goed om je af te vragen welke zaken je echt te ver gaan en waar je misschien een oogje toe kan knijpen. Als je zoon of dochter om half elf thuis moest zijn en het wordt vijf minuten later, dan hoef je daar niet direct bovenop te zitten. Hetzelfde geldt voor het opruimen van kamers, voedingskeuzes en het spenderen van zakgeld aan ‘nutteloze rommel’. Als je een beetje een marge aanhoudt rondom de grenzen hoeft niet alles te eindigen in een ruzie. Besef dat je je huis deelt met een soort hormonale, verwarde half-kind/half-volwassene die het zelf allemaal ook nog niet helemaal weet. Geef het tijd. Het komt goed.